VKVisie
Tijdschrift van de Vrij-Katholieke Kerk in Nederland

Vorige Home Boven Volgende

Het Europees Kerkcongres

Rien van Geet

Vier dagen ervaringen, gevoelens en ideeŽn uitwisselen bij het Europees Kerkcongres dat van 3 - 7 juli in Zenderen werd gehouden. Maar ook vieren, genieten, lachen en zoeken, samen met mensen uit ongeveer zeven verschillende landen. Zweden was sterk vertegenwoordigd, maar de omvang van de Nederlandse groep viel mij wat tegen. De thuisblijvers hebben echter wat gemist!

Het was fijn om met zo’n internationaal gezelschap de vele diensten, in verschillende talen, zo intens en gezamenlijk te beleven; zo duidelijk te ervaren wat ons bindt. In de schitterende kapel waar de diensten werden gehouden was ter gelegenheid van een jubileum van het centrum waar we verbleven een tentoonstelling ingericht van kerkelijke attributen uit het voorbije "rijke Roomse leven". Eerlijk gezegd moest ik bij het eerste binnenkomen wel even wennen aan dat nadrukkelijke R.K.-stempel. Maar de ervaring hoe gaandeweg de kapel toch ůnze kapel werd was heel bijzonder.

"De mens als pelgrim" was het congresthema. Het labyrint speelde daarbij in al zijn verschijningsvormen en symboliek een belangrijke rol. Er waren lezingen, discussies en buiten was er in het gras een groot labyrint gelegd, zodat we konden ervaren hoe ook een tocht door een labyrint een pelgrimstocht kan worden. Een tocht die ieder op zijn of haar eigen manier zal hebben ervaren, maar die niemand onberoerd zal hebben gelaten.

Voor mij was een belangrijk onderdeel van de bijeenkomst de discussie over de toekomst van onze kerk. Wat willen we zijn? Hoe willen we zijn? Voor wie willen we er zijn? En hoe lang zullen we er als V.K.K. nog zijn? Vooral de laatste vraag bleek voor de groepjes mensen waarmee ik sprak een cruciale te zijn. De antwoorden die op die vraag werden geformuleerd hadden allemaal zoiets als: "er is niks mis met de inhoud van onze kerk, maar het hangt er wel vanaf hoe we daarmee, en met elkaar, verder omgaan".

Onder de voorwaarden waaraan moet worden voldaan om onze kerk te belevendigen, zodat we de stap naar het hogere niveau van de nieuwe tijd te kunnen maken, kwamen twee zaken steeds weer op tafel. Als eerste voorwaarde de noodzaak om alle functies ook voor vrouwen bereikbaar te maken. En dan onder dezelfde omstandigheden die nu voor mannen gelden.

Als tweede voorwaarde de verbetering van de communicatie. Om het eens trendy en eigentijds uit te drukken: we moeten een transparante organisatie worden. We moeten naar elkaar luisteren, elkaar informeren, elkaar leren kennen en elkaars wensen en gevoelens respecteren. Geen gedoe achter gesloten deuren en dictaten, maar een open en communicerende wereldwijde gemeenschap vormen. Dan kunnen we een wereldomspannend netwerk worden dat ook op een hoger niveau de samenleving kan dienen.

Duidelijk is dat zowel over de rol van vrouwen in onze kerk als over communicatie verschillend wordt gedacht. Ik heb het gevoel dat wij in Nederland het dichtst bij de ideeŽn van de Scandinavische landen staan. Voor velen is het daar geen vraag meer, maar een (bestaans)voorwaarde dat vrouwen en mannen een gelijkwaardige plaats in onze kerk moeten kunnen innemen.

Maar ook is duidelijk dat zelfs binnen Europa de inzichten hierover behoorlijk uiteenlopen. Culturen van de verschillende landen binnen een werelddeel verschillen nogal, laat staan als je praat over cultuurverschillen tussen continenten. De vraag werd gesteld, waarom het niet mogelijk zou zijn dat regionale verschillen acceptabel zijn? Als voorbeeld voor de noodzaak daartoe werd genoemd dat de plaats van vrouwen in de Zweedse samenleving niet is te vergelijken met die van vrouwen in ZaÔre. Er werd geschetst hoe in ZaÔre de mensen uit de kerk zullen vluchten zodra er een vouw "op het altaar" verschijnt, terwijl in Zweden binnenkort de kerken hun deuren wel kunnen sluiten als de rol van vrouwen beperkt blijft tot wat het nu is.

Voor wat betreft het onderwerp communicatie, daarmee wordt communicatie in de ware zin van het woord bedoeld. Twee richtingverkeer dus, waarbij in alle openheid mensen elkaar over en weer informeren. Waarbij ook rekening wordt gehouden met elkaars wensen en gevoelens. Pratend over communicatie werd duidelijk wat daarvan de essentie is. Ten grondslag aan goede communicatie ligt de wil om te je hart te openen voor de ander, te luisteren, te delen en beschikbaar te zijn om het gezamenlijke doel te dienen.

Eigenlijk wordt communicatie dus gekenmerkt door "vrouwelijke" aspecten. Zal het daardoor komen dat waar er weinig aandacht is voor "het vrouwelijke", ook de communicatie beneden de maat blijft? Als ik zo een aantal typisch mannelijke bolwerken in mijn gedachten de revue laat passeren en bedenk hoe daar de communicatie verloopt, bevestigt dat inderdaad die stelling. Al met al dus niet verrassend dat de rol van vrouwen in onze kerk en communicatie zo prominent onderwerp van discussie waren; voor beiden zoveel aandacht werd gevraagd.

Ten aanzien van verbetering van de communicatie zijn er plannen en afspraken gemaakt om daar, in ieder geval op Europees klerikaal niveau, wat aan te gaan doen. Het ligt voor de hand dat het internet daarbij een belangrijke rol gaat spelen, al is wel duidelijk dat mensen die daarvan geen gebruik kunnen maken ook bereikt moeten worden.

Mijn impressie is geen volledig verslag van het congres. Ik heb het niet gehad over de indrukwekkende wijze waarop leden van de Zwolse kerkgemeente in woord en ritueel "Het Vrouwelijk Aspect" over het voetlicht brachten. Ook niet over de diverse lezingen. En ook niet over de zaterdagavond toen we met elkaar in een bonte rij een aantal dansen uit IsraŽl en omliggende landen leerden dansen, en waar mgr. Graham Wale zich als een wel zeer bijzonder redenaar ontpopte. Daarbij wel moet worden aangetekend dat hem dat zonder de (vrouwelijke) handigheid van Caroline Veerman niet was gelukt….

 

Zoek op Deze site email VKVisie
Kerkgemeentes in Nederland

Home pages op Kingsgarden.org: English French Dutch