VKVisie
Tijdschrift van de Vrij-Katholieke Kerk in Nederland

Vorige Home Boven Volgende

Een lang weekend Engeland

Edmund Huster

In Camberley (GB) ligt een soortgelijk spiritueel centrum als in Naarden: eigenaar is de Theosofische Vereniging en op het terrein vind je o.a. onze kerk en een kampterrein. Een jaar of 9 geleden ben ik daar ooit geweest en het terrein kon ik mij redelijk goed herinneren. Echter niet meer precies hoe ik er moest komen. Zo zocht ik, rugzak achterop, om 10 uur 's avonds de ingang van Tekels Park. Net toen ik vreesde dat ik er voorbij was gelopen, zag ik het juiste bord. Ik had mij al voorbereid op het klusje van tent opzetten in het donker, toen bleek dat bisschop Philip in het bomvolle guesthouse toch een kamer voor mij had "geritseld".

De volgende ochtend zag ik bekenden als +Philip en Frida, +Johannes en zijn vrouw Ria en Chris en Mary-Jane de Moraaz (kg Naarden) en maakte ik kennis met anderen, zoals een Australische en een Oostenrijkse priester, die speciaal voor deze gelegenheid naar Engeland waren gekomen, plus leden van de Engelse geestelijkheid. Omdat het er uiteindelijk behoorlijk veel waren, weet ik van een aantal ook nu alleen maar hun voornaam. Later kwam ik meer bekenden tegen, zoals +Rudof Hammer (A), diaken Martin Shepherd (GB) en +Christian Schoch (F). Alleen kende ik het onderwerp van deze happening, mgr. Graham Wale, alleen nog maar van een aantal e-mails en een telefoongesprek. Het bleek een heel fijne figuur te zijn, die van aanpakken weet. Tijdens de repetitie in de ochtend (wij schrijven vrijdag 14 april) nam hij krachtdadig de leiding. Voor ons Nederlanders viel die repetitie bepaald niet mee.

+Graham+Graham had ervoor gekozen om de belangrijkste functies te laten bezetten door de Engelse geestelijkheid. Deze hebben echter in het algemeen weinig ervaring met grote ceremoniële bijeenkomsten en hebben nogal eens een andere opvatting over ceremonieel dan wij. Dit leidde ertoe dat wij regelmatig elkaar aankeken en soms met kromme tenen de zaak aanschouwden. Kortom, het ging er tamelijk chaotisch aan toe en soms moesten wij ons beheersen om niet als "hervormers" op te treden (Dan bedenk je maar dat ook zij Vrij-Katholiek zijn en niet hervormd hoeven te worden.) Goddank had +Graham bedacht dat het wel handig zou zijn om 's middags alles nogmaals door te nemen. Ik kon het niet laten om (met toestemming van +Graham) de ceremoniemeester toch e.e.a. toe te fluisteren. Zo was hij 's ochtends veel te aardig geweest: "Als ceremoniemeester moet je duidelijk aanwijzen wie wat wanneer moet doen. Je hebt de leiding over het geheel, zelfs over de bisschoppen en ook moet je zaken delegeren!" +Graham hoorde mijn verhaal grijnzend aan. De ceremoniemeester had dat allemaal toch wel door, zodat de tweede repetitie (tot opluchting van de Nederlandse delegatie) een stuk beter verliep.

De bisschopsconsecratie was in één woord geweldig. Op enkele kleine dingen na (zoals altijd) verliep alles gesmeerd en het was een prachtige en krachtige dienst waarin ±140 mensen (waaronder de ouders van de nieuwe bisschop) verschillende hoogtepunten beleefden. Net als bij de priesterwijding vond ik de litanie en de handoplegging indrukwekkende momenten. Er gaat best wat door je heen als je iemand in grote ontvankelijkheid en overgave op de grond ziet liggen en ervaart hoe de Kracht van de Allerhoogste tegenwoordig is om deze mens te verheffen tot een staat, waar wij alleen maar idee van kunnen hebben en die wij met ons verstand niet kunnen bevatten. Ook is de volgorde van verschillende dingen heel wijs: eerst gebeurt alles op het innerlijke vlak: handoplegging, zalving, enz. Pas helemaal aan het eind van de lange dienst wordt de nieuwe bisschop de mijter opgezet en wordt hij op de troon gezet als teken van zijn uiterlijke waardigheid. Dit laat heel goed zien dat het bisschopsambt in de allereerste plaats een innerlijk ambt is. De beslissing om het meeste door de eigen geestelijkheid te laten doen bleek een juiste: doordat het allemaal goed verliep denk ik dat het zelfvertrouwen van deze mensen behoorlijk is opgekrikt.

De volgende dag (Palmzondag) kwam +Graham ons ophalen. Hij zou in Londen celebreren en daar wilden wij bij zijn. De kerk ligt aan een drukke straat (ook op zondag is het Londense verkeer heel druk), waarvan je echter helemaal geen last hebt. Het werd een heel fijne dienst met 25 aanwezigen (normaal ±15), waarbij +Graham soms wat onwennig was in zijn nieuwe rol. Hij ving dat soms heel openhartig en charmant op. Toen er voor de preek een zetel voor het altaar werd neergezet was zo'n moment. "Ik had gedacht op die plek te gaan staan, maar moet nu hier zitten...." In zijn preek trok +Graham een vergelijking tussen onze Heer, die een zegetocht in Jeruzalem maakte in het besef dat er moeilijke momenten zouden komen, en hemzelf die op een feestdag zijn eerste dienst als bisschop opdroeg in de wetenschap dat er ook voor hem moeilijke ogenblikken zullen komen.

Het omkleden na de dienst zorgde voor een verrassing: er is geen aparte sacristie en toen wij nog volop bezig waren ons in de koffiekamer "in burger" te hijsen kwamen de kerkgangers al vrolijk kwetterend binnen! 's Middags was ik nog in de gelegenheid om een Evensong mee te maken in St. Paul's Cathedral. Je hebt zo'n koor wel eens op de radio of op CD gehoord, maar nu live, wat een aparte beleving was. Zo kwam een druk, maar heel fijn weekend ten einde. Wij zijn weer leuke ervaringen en fijne ontmoetingen rijker. De Engelse kerkprovincie heeft een nieuwe, krachtige en aimabele bisschop, die zij heel goed kan gebruiken. Er is in het verleden veel pijnlijks gebeurd, maar nu breekt voor hun "een periode van verzoening en heling" aan, zoals +Graham het uitdrukte. En daar kan deze nieuwe bisschop als ware pontifex (=bruggenbouwer) een grote rol in spelen. En ik vermoed dat het niet meer 9 jaar duurt voordat ik weer naar Engeland ga!

Bisschoppen

V.l.n.r.: mgr. J. van Alphen, mgr. J.Ph. Draaisma, mgr. G. Wale, mgr. R. Hammer, mgr. C. Schoch

 

Zoek op Deze site email VKVisie
Kerkgemeentes in Nederland

Home pages op Kingsgarden.org: English French Dutch