VKVisie
Tijdschrift van de Vrij-Katholieke Kerk in Nederland

Vorige Home Boven Volgende

Hij moet groeien!

Carla Brinksma-Hendriks

De zondagen, enkele weken geleden, gewijd aan de martelaar Albanus en aan de heilige Apostelen waren aanleiding om ons af te vragen wat Heiligen en ook Meesters, Aartsengelen en Engelen voor ons kunnen betekenen in ons leven.

In het algemeen kan je misschien wel zeggen dat ze ons verwijzen naar het gebied tussen hemel en aarde en voor ons een schakel vormen naar het allerhoogste, voor ons nauwelijks te bevatten geestelijke gebied: God.

In de evangelielezing van ‘Apostelzondag’ staat een aanwijzing hoe we met dat geestelijke gebied meer contact kunnen krijgen. In die lezing vraagt Jezus aan zijn discipelen wie hij is. Zij antwoorden: "Sommigen zeggen Johannes de Doper, anderen Elia, weer anderen Jeremia of één van de profeten". Dan zegt Jezus: "Maar gij, wie zegt gij dat ik ben?" Petrus antwoordt: "Gij zijt de Christus, de Zoon van de levende God", waarop Jezus zegt "Zalig zijt gij, want niet vlees en bloed hebben u dit geopenbaard, maar mijn Vader die in de hemel is". Het gaat er hier dus niet om wat de mensen zeggen, maar om wat de innerlijke overtuiging is, ook al is die niet gebaseerd op het zichtbare, vlees en bloed.

Het lijkt mij heel belangrijk dat we onze overtuiging niet laten afhangen van wat mensen ons zeggen of van wat boeken ons leren, maar van wat we innerlijk weten, want dat is, zoals Jezus zegt, "de openbaring van mijn Vader". Daar past op zijn tijd een stuk twijfel bij, want zelfs Johannes de Doper, waarvan gezegd wordt dat hij de grootste was op aarde, stuurt, als hij in de gevangenis zit, mensen naar Jezus die hem vragen of hij werkelijk de Komende is. Op dat moment twijfelt hij of het wel echt waar is waar hij steeds van overtuigd was, waar hij zijn hele leven voor ingezet had. Hoe kunnen we nu die innerlijke overtuiging over die onzichtbare, geestelijke wereld versterken, zodat we net als Petrus vol overtuiging kunnen antwoorden "Gij zijt de Christus".

Een manier die vooral in deze tijd van het jaar bruikbaar is, omdat we er gewoon niet omheen kunnen, is om naar de natuur te kijken. Er vinden daar processen plaats die ook in onszelf plaatsvinden. Door naar de processen in de natuur te kijken gaan we de processen in onszelf beter herkennen en begrijpen. Op het ogenblik zien we dat de aarde in groei en bloei staat. Het lijkt of de natuur naar de hemel reikt. Zij groeit boven zichzelf uit, zij zingt een lofzang tot de hoogten van het heelal en verenigt zich met de kosmos; nee de aarde is zelf de kosmos geworden.

Dat grote geheel omgeeft ons hier en nu. En zo vloeien de vernieuwende krachten van de kosmos in de aarde. De aarde ademt als het ware uit, alles wat in haar schoot verborgen lag komt naar buiten. In deze tijd van het jaar leven we ook meer buiten. Ons huis wordt uitgebreid met tuin, straat en vakantieadres, we raken soms een beetje buiten onszelf van het licht en de warmte. We ervaren ook meer van die naar buitengekeerde aarde, van al haar elementen aarde, water, lucht en vuur: de aarde onder onze blote voeten, water als glinsterende dauwdruppels in de ochtendzon of als een onverwachte regenbui die op ons neerklettert, de lucht als een streling langs onze huid in onze dunne zomerkleding of als een windhoos zoals onlangs, en het vuur van de zonnewarmte die ons de koelte van de schaduw laat zoeken.

Op dit moment dat de aarde op z'n grootst is, één geheel met de kosmos, en we de totaliteit daarvan ervaren, we over grenzen heengaan, vierden we de geboortedag, 24 juni, van Johannes de Doper. Van hem is de uitspraak "ik moet afnemen, Hij moet groeien". Ik, Johannes, moet afnemen, Hij, de Christus, moet groeien. Dus op het moment dat de aarde op z'n ‘grootst’ is om daarna weer te gaan afnemen, vierden we zijn geboortedag. Lijnrecht tegenover deze midzomertijd staat het moment van de winterzonnewende, wanneer de aarde weer teruggetrokken is in zichzelf; dan wordt het Christuskind geboren, die afstand deed van alle goddelijke grootheid en de menselijke kleinheid koos.

In die in- en uitademing van de aarde kunnen we meebeleven wat Jobannes bedoelt met "Ik moet afnemen en Hij moet groeien". De mens van de oude wereld, het oude denken, die zich terug moet trekken, moet het roer overgeven aan iets nieuws, aan een nieuw principe.

We kunnen het ook heel dicht bij onszelf houden. Als we iets minder vast zitten aan onze eigen opvattingen, verworven rechten, oordelen soms, dan kan er tussen mensen veel meer gebeuren, dan sta je open voor iets nieuws. We weten het allemaal wel: het oude loslaten om ruimte te maken voor het nieuwe. Maar in de praktijk van het leven is dat één van de moeilijkste opgaven. Ik heb dat onlangs ervaren toen ik afscheid nam van de school waar ik 22 jaar gewerkt heb. Je voelt dan al die draden die losgetrokken worden. Al die ervaringen..., 't lijkt of je ze in één klap los moet laten.

Toch, als we meestromen met de gang door de seizoenen, kan deze midzomertijd ons helpen om onze ervaringen om te vormen en op een andere manier vruchtbaar te maken. Want met alles wat we in de zomertijd aan ervaringen opdoen moeten we ons richten op een inkeer naar de midwintertijd, waarin alle zomerse ervaringen in onszelf een nieuwe Lichtgeboorte tot stand kan brengen. De kracht in de uiterlijke natuur zal afnemen en zich, naar de herfst en de winter toe, weer in de aarde terugtrekken. De kracht van de innerlijke persoonlijkheid zal van nu af aan toenemen en als een innerlijk licht met Kerstmis beleefd kunnen worden.

Gelukkig komen we op weg naar de kribbe nog een duidelijke richtingaanwijzer tegen: Michaël, die ons met zijn weegschaal en zwaard de wegwijst. Juist op het moment dat het buiten ons weer donkerder wordt, dat het lijkt of de aarde afsterft en weer inkrimpt, inademt, en ook wij onszelf terugtrekken in onze huizen, in ons diepste zelf, is daar Michaël die ons de kracht geeft om de confrontatie aan te gaan met dat duistere gebied in onszelf. Michaël die ons de weegschaal voorhoudt en ons vraagt of onze aandacht voor het aardse wel in evenwicht is met onze aandacht voor het geestelijke.

Ja, dan is er Michaël, die ons vraagt niet mee te willen sterven met de natuur, niet dood te willen zijn in ons denken, het oude achter ons te laten en ja te willen zeggen tegen het nieuwe wat komen gaat. Ja te willen zeggen tegen de Christus in ons die opnieuw geboren wordt. Vaak moeten we daarvoor door dat duistere gebied in onszelf, door dat nulpunt van niet-weten, van twijfel, door dat punt van bewustwording van "ik moet afnemen, en Hij moet groeien".

Yosemite

Zoek op Deze site email VKVisie
Kerkgemeentes in Nederland

Home pages op Kingsgarden.org: English French Dutch